Live Live

“Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld”

Gepubliceerd: Dinsdag 14 april 2020 17:22

“Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld”

Boswachter van Park Sonsbeek Jeroen Glissenaar was een van de Arnhemmers die werd getroffen door het coronavirus.

Niet ongerust

Met zijn 46 jaar en weinig gezondheidsklachten, was hij eigenlijk geen voor de hand liggend doelwit voor het virus. Ook hield hij zich goed aan het strenge protocol van de Gemeente. Hij werkte thuis online en hield de nodige afstand.

Toen hij zich desondanks toch grieperig begon te voelen en koorts kreeg, maakte hij zich dan ook nog niet ongerust. "Ik kon eigenlijk alles doen," vertelt hij. "’s Avonds werd ik dan grieperig en had ik soms negenendertig graden koorts. Een uurtje later was dat weg. Ik maakte me geen zorgen. Tot ik goed ziek was en naar bed ging en zonder dat ik het wist vierentwintig uur in bed had gelegen. Toen zei mijn vriendin: 'Ik ga de huisarts bellen'.”

Toch naar Rijnstate
De huisarts kwam gelijk en constateerde dat Glissenaar weinig zuurstof in zijn bloed had. Hij werd overgebracht naar ziekenhuis Rijnstate, waar testen werden gedaan zoals bloedafname, longfoto’s en het meten van zuurstof. Ook bleek toen dat de boswachter weldegelijk Covid19 had opgelopen.

Glissenaar werd op de geïsoleerde zone geplaatst, waar hij, zo vertelt hij, de verpleging als aardig en menselijk ervoer. Tot zijn eigen verbazing. "Iedereen had pakken aan en mondkapjes op. Ik had altijd gedacht een soort gevaar te zijn, dat ik daarom niet als gewoon mens zou worden behandeld”. Van het personeel kreeg hij te horen dat hij vanwege de vaststelling van het virus langer in Rijnstate moest blijven.

Hoofdpijn bijna niet vol te houden
Intussen voelde hij zich door heftige hoofdpijn zo beroerd, dat hij twijfelde of hij het wel kon volhouden. Glissenaar vertelt dat hij telkens zo’n vijf à zes minuten wegdoezelde, om vervolgens weer wakker te schrikken van de hoofdpijn. Dit ritueel herhaalde zich de hele nacht. Behalve dat hij alles in het werk stelde om die vreselijke hoofdpijn te laten stoppen, kan hij zich verder weinig van die periode herinneren.

Glissenaar hoefde niet op de Intensive Care opgenomen te worden. Hij werd verpleegd op een vierpersoonskamer, waar verder alleen patiënten met een coronabesmetting lagen. Daar kreeg hij medicijnen toegediend, zoals antibiotica via een infuus, een slangetje in de neus voor extra zuurstof en paracetamol tegen de hevige hoofdpijn. Alles deed hem pijn, wat hem doodmoe maakte.

Pas toen de hoofdpijn langzaam wegzakte, begon Glissenaar op te leven. Zondag werd het zuurstofslangetje weggehaald en kon hij weer zonder extra steun ademen. Hij voelde zich per uur beter worden. Al die tijd proefde en rook hij niets, maar geleidelijk aan verbeterde dat en kon hij weer eten proeven. De verplegers, benadrukt hij nog maar eens, waren voortdurend lief en respectvol voor hem en deden het maximale voor hun patiënten.

Door de werking van de paracetamol kon hij weer normale dingen doen, zoals TV kijken. Niet veel later mocht hij naar huis. Dat het echt veel beter met hem ging, blijkt wel uit het feit dat Glissenaar zelf weer in zijn auto naar huis kon rijden. Later toen hij weer thuis zat, besefte hij pas wat er allemaal was gebeurd. Er volgden twee weken thuisquarantaine.

Te laconiek
Inmiddels gaat het heel erg goed met hem en kan hij weer deelnemen aan het “normale leven”. Doordat hij zelf het coronavirus heeft gehad, kijkt hij er nu anders naar. Voordat hij ziek werd zag hij hoe druk het in Sonsbeek was, waarbij hem ook opviel dat bezoekers zo laconiek met de maatregelen omgingen. Daar maakte hij zich toen al zorgen over.

Jeroen Glissenaar is nu twee weken thuis. Hij gaat bewuster om met zijn tijd en wil meer genieten. We zullen hem binnenkort weer aantreffen in zijn geliefde Sonsbeek, waar hij werkt en woont.

Deel deze pagina: