Live Live

J’ai perdu mon corps

Gepubliceerd: Maandag 09 december 2019 13:49

J’ai perdu mon corps

Hoe een losgerukte hand in een tekenfilm je kan ontroeren kun je zien in de film J’ai perdu mon corps.

Het filmjaar 2019 leek ditmaal minder te worden dan vorige jaren. Het jaar eindigt met een geweldig slotakkoord. Films als Parasite, The Farewell, Mariage Story en Sorry we mist you zijn stuk voor stuk topfilms, die waarschijnlijk tot de beste van dit jaar zullen worden uitgeroepen. En je kunt ze deze maand nog allemaal zien in Focus. Daar komt deze week nog een topper bij met de Franse tekenfilm J’ai perdu mon corps (“Ik heb mijn lichaam verloren”). De titel alleen al is origineel. Normaal zou je verwachten dat er een lichaam is dat zijn hand is kwijtgeraakt, maar ditmaal staat de hand centraal. De bedenker van dit alles is Guillaume Laurent, die o.a. het scenario schreef voor de film Amélie.

Deze hand ontsnapt uit een koelkast en gaat op zoek naar het lichaam waar hij ooit toebehoorde. Zijn tocht door Parijs, lopend op zijn vingers, wordt in de film in flashbacks gecombineerd met dat van een 20-jarige jongen. Als jonge Marokkaan kwam hij als wees in Frankrijk terecht waar hij familie had. Hij krijgt een baantje als pizzakoerier en komt zo in contact met een bibliothecaresse op wie hij onmiddellijk verliefd wordt. Maar hij is erg onhandig en krijgt later een nieuwe baan bij een houtbewerker. Het wordt duidelijk dat hij de eigenaar is van de hand.

Regisseur Jérémy Clapin bewerkte het oorspronkelijke verhaal van Laurent aanzienlijk. Hij koos ervoor om een aantal genres tot één geheel te smeden. Dus zitten er onmiskenbare horrorelementen in de film, maar is er ook de voortdurende spanning welke kant het uiteindelijk uitgaat. Clapin koos ook voor een eenvoudige tekenstijl en werkte na een jarenlange moeizame voorbereiding (financiën, bewerking scenario) twee jaar aan de film. De kijker wordt onmiskenbaar meegezogen in het verhaal in de hoop op een goed afloop. J’ai perdu mon corps is een animatiefilm voor volwassenen, die bereid zijn zich in te leven in een sprookje met romantiek en horror.

Bij de foto: In de tekenfilm J’ai perdu mon corps komt een hand in de riolen van Parijs in contact met ratten.

Deel deze pagina: