Live Live

La belle époque

Gepubliceerd: Maandag 06 januari 2020 15:26

La belle époque

Was vroeger alles beter is misschien wel de kernvraag in de Franse komedie La belle époque, waarin de hoofdrolspeler teruggaat naar 1974.

La belle époque opent intrigerend. We zien hoe een groep met pruiken getooide rijkelui zich te goed doet aan een overdadig diner en foute opmerkingen maakt ten aanzien van een zwarte bediende. En dan stormt onverwacht een politieteam naar binnen en schiet het gezelschap overhoop. Eenmaal van de schok bekomen constateer je als kijker dat je getuige was van een historische enscenering uitgevoerd door een entertainmentbedrijf dat je een reis in de tijd kan bezorgen. Antoine, de eigenaar van het bedrijf, is de schoonzoon van de uitgebluste cartoonist Victor. Die is zojuist door zijn vrouw, na veertig jaar huwelijk, het huis uitgegooid en loopt met zijn ziel onder de armen. Ze raken met elkaar in gesprek en Antoine biedt aan nog eens een week uit Victors verleden te herbeleven. Dat zou dan 17 mei 1974 moeten zijn, de dag waarop hij in het café La belle époque zijn latere vrouw Marianne ontmoette. Als Victor uiteindelijk het decor binnenloopt kan hij zijn ogen niet geloven. Alles klopt tot in detail, van muziek uit die tijd tot personen van weleer. Dan volgt er op het eerste gezicht een romantische film met de nodige verrassingen. Victor ontmoet tot zijn vreugde een mooie jonge vrouw waarop hij natuurlijk verliefd wordt. En dit onder de ogen van zijn Marianne, die inmiddels is gaan twijfelen over haar houding ten opzichte van haar echtgenoot. Maar ook Antoine raakt verstrikt in de schijnwereld, die hij met zijn bedrijf creëert.

Het is een aanlokkelijk idee om een hoogtepunt uit je leven nog eens te herbeleven. La belle époque voorziet daarin. Toch kan de film ook worden gezien als een aanklacht tegen de wijze waarop de vermaaksindustrie op film en televisie inspeelt op de wensen van het publiek. Het verlangen van Victor naar het verleden staat symbool voor het algemeen onbehagen dat er heden ten dage heerst. Kortom een romantische film die aanzet tot nadenken. Te zien in Focus.

Parasite de beste??

De Zuid-Koreaanse film Parasite viert over de hele wereld triomfen. De Gouden Palm in Cannes en de Golden Globe zijn al toegekend aan deze film en straks in februari zal het winnen van de Oscar voor de beste buitenlandse film bijna een formaliteit lijken. De film werd ook door de Nederlandse filmpers met grote voorspong op de rest uitgeroepen tot beste film van 2019. Zelden zal een film ook zo veel sterren hebben gekregen. Toch is niet iedereen enthousiast over de film. In de NRC gaf Coen van Zwol het maximum van 5 sterren, maar zijn collega Peter de Bruijn kwam slechts tot twee. Toch is diens analyse het bestuderen waard. Wel erkent hij dat de film “een inventieve plot heeft, een messcherpe montage, imponerende locaties en decors, al die elementen zijn van een hoog niveau. Maar het enige wat in Parasite ontbreekt is een kloppend hart. Elk zorgvuldig gekozen element, elk eindeloos opgepoetst detail staat ten dienste van het concept van de film. Daardoor is het een kunstmatige film, die de kijker op afstand houdt “. En aan het einde van zijn recensie stelt hij vast dat “het een onderhoudende film is, die verrast en schokt, maar waarvan na de aftiteling niet al te veel beklijft “.

Waarvan akte. En zo zie je maar dat de criticus ook maar een meneer is. Wie de film nog niet gezien heeft zal – op mijn advies! - snel naar Focus moeten gaan.

Bij de foto: Acteur Daniel Auteuil is na veertig jaar weer terug in het café La belle époque.

Henk Looijen

Deel deze pagina: